homesitemapcontactA+

Het Dikke Ik

Marja Morskieft

Column Marja

Ik wilde het eens hebben over het Dikke Ik. In 2005 werd deze bijzondere mensensoort beschreven door de filosoof Harry Kunneman.*  De term werd al snel door politici overgenomen, zelfs door partijen waar je het niet zo snel van zou verwachten.

Column Marja over dikke ik FacebookZo gebruikte VVD partijleider Rutte de benaming voor een type burger dat téveel van de overheid eist: sociale zekerheid, financiële ondersteuning, toegankelijkheid, alles wat de VVD liever niet aan jan en alleman uitdeelt.

Het mag toch op z’n minst merkwaardig heten dat een VVD-prominent willekeurige burgers verwijt een Dik Ik te ontwikkelen. Wellicht begrijpelijk als je de lijst doorploegt met zijn partijgenoten, die een perfecte voorstelling van ‘Ik ben Dik en ik ben er trots op’ laten zien.

Lieden die zich verrijkten met tientallen commissariaten –  bijvoorbeeld van een thuiszorginstelling die ze daarna naar de gallemiezen hielpen, bestuurders die zichzelf dankzij vriendschappen met projectontwikkelaars aan een goedgevulde bankrekening plus passende villa hielpen, vrindjes die elkaar door middel van het ‘old boys’ netwerk  aan lucratieve baantjes hielpen.

Zonder oog voor het spoor van vernieling dat ze aanrichtten: verlies van vertrouwen in de overheid, ontslagen zorgmedewerkers, een belazerde belastingdienst. Ik denk aan een Ton, een Hans, een Robin, een Loek, een Jos, een Marc, of hoe ze ook mogen heten. Robin en Hans hebben me nogal eens slapeloze nachten bezorgd. Ze lieten zich vaak laatdunkend uit over zorggebruikers en mensen met beperkingen.

Ik geloof dat Robin zich vooral druk maakte over de frauderende sociaal zwakkeren, en dat Hans de term ‘calculerende gehandicapten’ muntte. Hij bedoelde dat mensen met mobiliteitsbeperkingen die het rolstoelvervoer efficiënt gebruikten de schatkist op onverantwoordelijke wijze belastten. Dikke Ikkes met Makke zogezegd. Dat het openbaar vervoer volstrekt ontoegankelijk was, was een bewuste keuze van de politiek.

Af en toe verschijnt zo’n partijjongen voor de rechter, waar hij dan toegeeft ‘slordig’ geweest te zijn. ‘Gewoon te doen wat iedereen doet’. Hun partijleider zal door de dikke bomen het bos niet meer zien: ik hoor hem er niet meer over.

Wat Kunneman bedoelde met het Dikke Ik, de mens die veel ruimte inneemt ten koste van anderen, voor zichzelf leeft en niet bezig is met gevolgen voor samenleving, milieu, de ander, is zo gemeengoed geworden dat het niet meer opvalt.

Tot je er middenin belandt.

Ik vloog laatst voor het eerst sinds járen en was  best zenuwachtig: want hoe gaat dat ook alweer met de rolstoel. Ik bestudeerde uitputtend de reglementen van de vliegtuigmaatschappij. Je moet als eerste het vliegtuig in en als laatste eruit, dat onthield ik goed.

De heenreis verliep perfect, ik kreeg een persoonlijk reisassistent mee met een heerlijk geurende aftershave. Vol vertrouwen meldde ik me voor de terugreis bij de balie. In mijn ooghoek zag ik de rij medepassagiers staan, maar ja, ik moest als eerste erin!

De jongen naast me stelde dat niet op prijs en sprak me boos aan. Och, hij weet niet van de rolstoelspelregels dacht ik, dus ik begon het uit te leggen. De keurige mevrouw achter hem bemoeide zich ermee op hoge toon en het werd een heus opstootje. Enfin, ik kreeg weer een reisassistent, mooi Frans sprekend, liet de boze rij achter me en werd naar het vliegtuig gereden.

Na de landing moest ik iedereen voor laten gaan. De rij passagiers rommelden met rolkoffers en golftassen en, hoe kan het bestaan, naast me in de rij stond de keurige mevrouw. Ik vroeg haar, met wat stemverheffing, ik geef het direct toe, of ze soms wilde ruilen en mijn MS wilde overnemen. Mocht ze voortaan ook als eerste inchecken. Ze kleurde dieppaars. Stond beeldig bij haar beige twinset.

Het Dikke Ik bestaat nog steeds en is virulenter dan ooit. Wat te doen? Tijd voor een boek met verdedigingsstrategieën. Zal ik dat maar eens schrijven?

*· https://www.swpbook.com/boek/487/voorbij-het-dikke-ik

Marja Morskieft oktober 2017

Fotografie: Maxim Wermuth

Muziek:  De Staat, Peptalk

Dit bericht heeft 2 reacties
  1. Marja, zoals meestal, is jouw column me weer uit het hart gegrepen.
    Ik wacht met smart op jouw boek met verdedigingsstrategieën.

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *