skip to Main Content

Het gevecht verliezen

Het Gevecht Verliezen

Column Marja Morskieft:

In de Volkskrant verscheen een mooi In Memoriam voor de televisiepersoonlijkheid Martine Bijl. Ze overleed aan de gevolgen van een hersenbloeding, vier jaar geleden. Maar in de aanhef van het artikel stond dat vreselijke: “Ze heeft de strijd tegen haar ziekte niet kunnen winnen.” Ik klom maar weer eens in de pen:

vechtenGeachte Hein Janssen,

U schreef een mooi Postuum over Martine Bijl.

Maar wilt u alsjeblieft nooit meer spreken over ‘een gevecht niet winnen’ als iemand aan een ziekte overlijdt? Aandoeningen als kanker, reuma, MS etc. zijn geen gevechten die je aangaat, wint of verliest. Ze overkomen je, plotseling soms zoals Martine Bijl dat omschrijft in haar boek Rinkeldekink: “Er knapte een ballonnetje achter mijn ogen.”

Het is de pech die het leven je gratis toewerpt. Je moet ermee leren leven en ja, vaak is het een gevecht om je staande te houden. Je pijn en vermoeidheid te managen. De zorgbureaucratie te overleven. Te wennen aan het feit dat je ineens een ander, mindermens bent in de ogen van een deel van de samenleving; uitgesloten van werk, toegang tot openbare ruimtes, theater en musea. (Zo is de scootmobiel verboden in het Rijksmuseum: je zou eens op de Nachtwacht inrijden)

Dát is een strijd ja. Maar die ziekte, daar leef je mee samen. Op gracieuze wijze, zoals Martine Bijl deed.

Dat winnaar-verliezer denken is echt uit de tijd.
Het is Trump-denken. (Al is dat een contradictio in terminis)
Dat doet de dagelijkse werkelijkheid van een kwart van de Nederlandse bevolking die wat onder de leden heeft, geen recht.

Ik stuurde het naar de krant en ze plaatsten een gedeelte: de niet-cursieve tekst ervan.

Leuk. Maar meteen was de angel uit mijn verhaal. Want wat ons dwarszit – als mensen met makke, MS of wat dan ook – is natuurlijk, naast onze aandoening: alles wat het moeilijk maakt om als gewoon mensen te kunnen werken, reizen, onszelf te ontwikkelen. Om daarin overeind te blijven, dát is een strijd.

Bovendien: dat Winner-Loser-schema is erg beledigend voor de mensen die overlijden aan hun aandoening. Hebben ze niet dapper genoeg gestreden? En de mensen die het wel redden, zijn dat de helden?

Ik vind van niet. Het is apart zetten van mensen. En met nare gevolgen ook: het leidt tot uitsluiting van mensen die ‘niet genoeg hun best doen’, de sukkels.  Het leidt tot vele ongevraagde en onzinnige adviezen van omstanders voor  therapieën die je moet volgen omdat nu in de krant van Wakker Nederland stond dat er écht iets gevonden is tegen je malheur/gezeur. Het leidt tot schuldgevoel bij de mensen die toch ziek blijven. Het is niet meer de pech die je treft, maar je had het zelf in de hand!

En het geeft de geluksvogels die gezond blijven het onterechte gevoel dat ze het goed gedaan hebben en dat dat hun eigen verdienste is. Een bezwering van het noodlot.

Want tja, je realiseren dat iedereen, op elk moment van alles kan overkomen, dat het leven niet maakbaar is maar kwetsbaar, is een angstaanjagend besef.

Marja Morskieft
Mei 2019

Fotografie: Maxim Wermuth

Muziek:
The winner takes it all, ABBA
https://www.youtube.com/watch?v=iyIOl-s7JTU

Dit bericht heeft 9 reacties
  1. Heel mooi verwoord! Ik trek het ook niet als mensen met MS zich MS warrior noemen. Ik had ook liever geen MS, iedereen doet toch zijn best om zo goed mogelijk fit en gezond te blijven? Om dan ook nog jezelf een looser te gaan vinden omdat je gezondheid de regie steeds meer bepaald maakt me enorm verdrietig

  2. Beste Marja,
    Mijn jongste dochter is op 11 januari 2019 gestorven aan de gevolgen van de MS. Zij was 38 jaar.
    En zij heeft zeer zeker het gevecht niet verloren.

    Waar ik mijzelf ook altijd erg over irriteer is de spreuk: ik heb MS, maar MS heeft mij niet!
    Het heeft je wel degelijk in de greep. Pakt je eigenwaarde beetje bij beetje af.

    Dit moest mij even van het hart.

    Lieve groet,
    Simone Spuij

  3. Mooi gezegd Marja. Ik heb zelfs gehoord dat een keuringsarts het een ‘welvaarts zekte’ noemde. De eerste arts die dat tegen mij derft te zeggen leer ik meteen hoe de andere kant van zijn buro er uitziet, maw ik trek hem zo over zijn buro heen. Hier heb ik mijn laatste krachten met liefde voor over!

    1. Ik kreeg te horen van een arts van een reintergratie bureau, dat we allemaal weleens moe zijn?

  4. Een stuk recht uit mijn hart….heel goed om dit zo aan te geven en te verwoorden.Inderdaad HET GEVECHT AANGAAN, alsof niet alle mensen “beter”willen worden. Top dat je dit meteen aangegrepen hebt om naar kant te schrijven: al pakken ze natuurlijk dan weer niet álles op, helaas.

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top