homesitemapcontactA+

Voorlezen

Marja Morskieft

Het leukste dat er is, na lezen en zingen, is voorlezen. Het verenigt beide bezigheden overigens. Ik deed het voor de kinderen, met stemmetjes en al. Anders kun je geen geloofwaardige Eucalyptus de heks neerzetten.

stoplichten new yorkLater las ik met verve en een Twents accent voor bij de Anders Lezen bibliotheek. De blindenbieb, zeiden wij, blinden, slechtzienden en andere ooglijders. Geen bevolkingsdeel dat zulke zwarte humor over eigen makke uitwisselt. Heel verfrissend op de werkplek en het relativeert het andere wereldleed.

Vanwege dat accent mocht ik van de studioleider trouwens enkel Pauselijke encyclieken en een parochieblad inspreken op band. Het verband tussen mijn provinciaals accent en het katholieke volksdeel ontging me. De rest van mijn werktijd wérd ik voorgelezen, ook heel aangenaam. Ik was de geluidstechnicus die de voorlezer begeleidde en het boek op grote banden analoog opnam, hun stem inregelde, de galm eruit, een barstje verdoezelde, verkeerde uitspraak corrigeerde.

Zo heb ik de gehele biografie van kardinaal Alferink beluisterd. En een groot deel van het werk van Herman Brusselmans- waar ik een allergie voor de heer B. aan overhield. Heerlijk om voorgelezen te worden!

Met die gedachte meldde ik me aan bij het initiatief voor Wereld MS Dag van 2017. Een vers verschenen kinderboek zou in een voorleesmarathon op Nederlandse basisscholen voorgelezen worden.

Het boek: Moeder vol stoplichten, was geschreven naar idee van een moeder- en klinisch psychologe, met MS. Ze vond het moeilijk om haar jonge dochters te vertellen wat MS in hun leven zou gaan betekenen. Resultaat was een prachtig, spannend, lees- en doeboek voor kinderen van 8 tot 12 jaar. Ik las het met veel plezier en ging het daarna voorlezen op de enige school in Nijmegen die op mijn smeekbede een uurtje te mogen komen, reageerde. De Vrije School.

Ik weet dat scholen heel veel maatschappelijke problemen op hun bordje krijgen, waaraan ze geacht worden aandacht te besteden. Jongens moeten jongens kunnen zijn, zwerfvuil en drugs zijn uit den boze, het klimaat moet gered. Ik begrijp dat de meeste scholen alle binnenkomende vragen om aandacht voor een onderwerp richting de oudpapierdoos schuiven. De lesprogramma’s zitten overvol en dan is er nog de Cito en de musical.

Maar het viel toch een beetje tegen van de school waar zeker twee moeders met MS, weet ik, hun kinderen laten leren. MS blijft misschien ver-van-hun- bed, mantelzorgende kinderen helemaal uit zicht, en we kunnen niet de problemen van de hele wereld onder de aandacht brengen?

De Vrije School echter had een dik uur voor me vrijgemaakt en dat was niets te weinig. Ik werd hartelijk ontvangen door twee kinderen die me een toegankelijke ingang wezen. Er zat een klas vol 10 jarigen op me te wachten die volgens de meester ’bijzonder’ was. Ik begreep dat hij het drukbollen vond. Extra uitdaging.

Maar niet eerder had ik zo’n aandachtig gehoor! Na decennia lessen aan HBO V’ers over MS en leven met een chronische aandoening, ben ik gewend aan studenten die op laptops en met smartphones pielen. Dik belegde broodjes verorberen. Of hun sociale netwerk hardop informeren over uitgaansmogelijkheden. Nu had ik een muisstille klas voor me.

En daarna een klein uur hartveroverende opmerkingen en vragen. “Gaat u snel dood aan MS?” “Ik help mijn moeder vaak omdat ze reuma heeft en de trap niet meer op kan.” “Hoe vinden uw kinderen het dat u ziek bent? Vinden ze u een goede moeder?” Er was een kind dat precies wilde weten wat er al aan behandelingen mogelijk was. Een ander vroeg of ik nog op vakantie kon en hoe dan.

De ovenwanten die ik had meegenomen om daarmee te bladeren in een boek – als had je gevoelloze vingers – waren een succes.

Het uur vloog om. De kinderen renden daarna uitgelaten naar het speelplein vol boomstammen en gras en speelden alsof er geen ziekte en dood bestond. Een hele opsteker.

Ik trakteerde mezelf op de terugweg op een abrikozenijsje. Nog nooit zo’n leuke WereldMSdag gevierd! En het is al bijna weer zover!

Marja Morskieft
Juli 2017

Meer informatie over het boek ‘Een moeder vol stoplichten‘, met recensie.

Fotografie: Maxim Wermuth

Muziek: Don’t waste your time  by Yarbrough and Peoples

https://msresearch.nl/voorleesmarathon-op-wereld-ms-dag

http://www.swpbook.com/1970#.WXm5oYjyi73

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *