Carnaval

Blog Ania

Bon dia. Vandaag ben ik vol van carnaval. Ik heb nog nooit carnaval van dichtbij beleefd. Laat staan meegedaan. Maar nu zij we in the Caribbean. And it’s Carnaval time.

Love it or hate it, it’s up to you. Dit onderwerp heeft eerlijk NIETS te maken met MS. Geen medicijn, geen therapie, geen remedie ofzo. In tegenstelling. Alleen maar prikkels. Mensenmassa. Drukte. Herrie. No go. Wat een happening hier! Zo’n feest! Carnaval is bij uitstek het feest van zotheid en uitbundigheid. Tijdens carnaval is het de traditie om kleurrijk verkleed en geschminkt de straat op te gaan. En kleurrijk verkleed en geschminkt was het zeker. Benieuwd naar het feest aan de overkant van de aardbol? MS en carnaval? Hoe dat matcht? Voilà:

De wet van de jungle

CarnavalZoals verwacht, waren de beste plekken voor de sterkste en fitste medemens. Het is hier in the Caribbean ook niet anders, nee. Ben je klein, zwak of mindervalide? Pech! Achteraan aansluiten. De wet van de jungle is duidelijk: wie niet opeet, wordt opgegeten. ‘Je moet zelf leren jagen en je prooi kunnen vangen zoals ’t moet.’ Niks aan toe te voegen…

Op slot

Een plek achterin zonder goed zicht is niet fijn (staan wachten is dat zeker niet). Met MS wil dat gewoon niet zo best. Ik ben gelukkig nog op de been. Maar laat me geen uren staan wachten. Na een kwartier (of tien minuten, vijf en andere keer überhaupt niet eens) trekt het gevoel uit mijn benen weg. Mijn benen gaan ‘op slot’. Houterig. Pijnlijk. Zwak. Trillen. Ik wil en moet even zitten! Een oplossing, voilà: campingstoeltjes mee… Hip, trendy of blits? Nee joh! Dat is mijn MS zeker niet. Who cares!

Verdacht…

Na het einde van de optocht nog teruglopen naar de auto: ik schaam me voor mijn loopje. Niet dat het opvalt, it’s Carnaval time, tenslotte. Dat deel van de partytime hoef ik niet uit te leggen, toch? Mijn loopje is niet fraai om te zien, zeker niet recht vooruit of vlot (verdacht!). En niet stoer. Wel eerlijk. En ik weet het, hoor: het kan nog slechter. Het verhaal van ongeneeslijk en progressief… Eng, eng, eng!

Meer ‘dood’ dan ‘op’

Ik voel me doodop. Wel hartstikke gelukkig. Ik heb mijn ogen uitgekeken! De prijs wordt hoog, vermoed ik. ’s Avonds krijg ik vast nog een cadeau om na te genieten: restless legs. Ik haat het! Grrrr…. Terug naar de vermoeidheid. Die hoort er eenmaal bij. ‘Iedereen is weleens moe,’ wordt vaak tegen mij gezegd. Geloof me, ‘doodop’ betekent meer ‘dood’ dan ‘op’. Het is niet uit te leggen, sorry. ‘Ergens zit een lekkage in mijn lijf,’ zeg ik weleens tegen manlief. Want: waar verdwijnt alle energie?! Waar blijft het?! Wat doe ik verkeerd?!

Carnaval. Prikkels. En nog meer prikkels. Eigenlijk een dikke ‘no go’. Maar zó leuk om te beleven, hier in de tropen. De prijs is hoog, eerlijk. Enfin, ons wacht zo meteen een terugreis van zo’n tien uur vliegen. Genoeg tijd om bij te komen. En ik hoef niet te staan, hoor. Het wordt tien uur zitten. Ook fijn. Eigenlijk, niet… Maar daarna: home sweet home. Welcome back!

Liefs, Ania

 

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *