Afzondering

Blog Geert Jan:


″Pyelonefritis, dat is de medische term!″ De arts heeft nauwelijks de kamer verlaten of de verpleegkundige stort haar kennis over mij uit. Misschien is het trots, noem het enthousiasme. Of misschien is het gewoon een soort van beroepsdeformatie en kan ze ondertussen niet meer anders.

20191004 afzondering geert janOp mijn verzoek schrijft zij het woord op het whiteboard aan de muur waar ik op uitkijk. Boven de tekening die de arts voor mij heeft gemaakt, om dat wat er loos is visueel te maken. Py-e-lo-ne-fri-tis, herhalen wij om de beurt het woord. Ik omdat dit mooie woord lekker bekt, zij om mijn uitspraak te corrigeren. Mijn gedachten gaan verder. Ik zie een sensuele Griekse godin, een collega van Aphrodite.

″Het betreft een nierbekkenontsteking, als gevolg van een verwaarloosde blaasontsteking.″ Slordig? Niets van die ontsteking gemerkt, dus ik zie het maar als domme pech! Kort daarvoor heb ik aan de arts gevraagd waarom ik hier nu eigenlijk ben.

Dat ik in afzondering moet liggen begrijp ik wel. Zo’n drie weken daarvoor, ondertussen overigens een jaar geleden, lag ik nog 900 km verderop in een Frans ziekenhuis. Een minder leuke afsluiting van enkele dagen grenzenverlegging, spanning en sensatie in de Franse Alpen. Wat daar destijds de oorzaak van was? Een darmontsteking? Het is mij nog steeds niet helemaal duidelijk. Zelfs mijn huisarts kon niet wijs worden uit de ontslagbrief. Nog voor de vakantie concludeerde een uroloog na een scan dat ik twee steentjes in mijn linker nier heb. Maar die konden geen kwaad, werd mij gezegd. Misschien dus toch wel.

Omdat ik ruim twee weken na thuiskomst weer in het ziekenhuis moest worden opgenomen, werden er voorzorgsmaatregelen genomen, oftewel ik moest in quarantaine liggen. Men is dan bang dat het zogeheten mrsa-bacterie zich in mij huisvest. Liever dat dan Ebola, maar ik mag het niet onderschatten.

″Dag meneer Den Hengst, daar bent u weer!″ Net zoals een aantal verpleegkundigen tot dan toe hebben laten blijken, ben ik geen onbekende voor haar wat wegens veelvuldig ziekenhuisbezoek natuurlijk heel goed kan kloppen. Maar ook nu moet ik mij verontschuldigen dat dit niet wederzijds is. Vrijwel iedereen die de kamer binnenkomt is onherkenbaar, heeft een speciaal pak aan, een muts op en een lapje voor de mond en de neus. Bezoekers hoeven slechts hun handen te wassen, maar moeten na afloop wel direct het ziekenhuis verlaten.

Als de volgende dag de arts aan mij vraagt hoe het met mij gaat, vertel ik dat ik last van mijn maag heb. Of darmen. Ik weet dan wel van de nierbekkenontsteking, maar mijn gevoel traceert ook andere klachten. Na onderzoek concludeert ze dat deze enigszins is opgezet. Tja, dat weet ik natuurlijk al jaren. Aan de aanwezige verpleegkundige stelt de arts voor om een schoorsteentje te plaatsen. Een wat? Dat is een buisje om lucht uit mijn darmen te verwijderen. Driemaal raden waar het stukje tuinslang deels in verdwijnt. Onder Pyelonefritis schrijft de verpleegkundige een tweede woord: Flatuscanule.

Ook al lig ik in afzondering, het is behoorlijk gênant. Het helpt trouwens wel! Een dag voor ontslag, word ik verlost van het mrsa-juk. Ik vorm geen gevaar voor het ziekenhuis.

Ben weer twee scrabble-woorden rijker!

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 1 reactie
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *