skip to Main Content

Blog Geert Jan

Ongeremd

Begin oktober vorig jaar was de Week van de Toegankelijkheid met thema: 'Vrij zijn, Doen wat je zelf wil'. Daarbij kwam ik een toepasselijk plaatje tegen. Bij een concert of festival wordt een jongeman in zijn rolstoel omhoog getild. Gaaf! Doe mij zo’n eersterangs plek met een supergoed uitzicht op het podium!

Voorgevoel

″Mevrouw, u moet weten dat ik geen debiel ben, en dat ik kwijlend zit te wachten totdat de dag weer voorbij is. Ik heb ook een leven!″ Had ik mijzelf nog zo voorgenomen om rustig te blijven, maar het lukte mij niet. Aan wie dat lag? Zeg het maar!

Tegenspoed

Ze zouden mij toch niet vergeten zijn? Zou ik überhaupt wel bestaan voor hen? Naarmate de dag vorderde kwamen deze vragen steeds vaker bovendrijven. Al bijna vijf uur, vanaf klokslag 11:00 uur, lag ik reisklaar op bed.

Toevallig

Ze kijkt mij aan als ik pal voor haar neus stil blijf staan en ″hallo Annie″ zeg. Een beetje eigenaardig, maar zij draait haar hoofd ook weer weg. Ik meen te zien dat zij zich ongemakkelijk voelt en ik hoor haar denken ‘Moet ik hem kennen?’

Hardnekkig

″U heeft het toch niet over enge wormpjes of zo?″, vraag ik tegen beter weten in. ″Nee hoor, het zijn gewoon weer allerlei bacteriën, die kennelijk bij u nogal hardnekkig zijn.″

Privilege

′Sorry, sorry, sorry!′ Hopelijk hoort Evelien mijn verontschuldiging. Gisteren hadden we online nog even contact gehad. ′Zes uur eten? Ja, zes uur eten!′ Ze zal zich afvragen waar ik blijf.

Mijlpaal

Eerlijk is eerlijk, dolgraag zou ik de mogelijkheid hebben. Al was het maar voor één keer. Maar anno nu zijn er diverse digitale mogelijkheden waarmee ik mij van achter mijn tafel in Zwolle met het grootste gemak al met één been in haar kamer kan wanen.

Vragen

Het was oktober 2017 dat ik op de radio voor het eerst hoorde over ‛The American Dream‛, de tentoonstelling in het Drents museum te Assen met die titel. Er was een hoeveelheid kunst bijeen gebracht rond Amerikaans realisme vanaf 1945 tot nu.

Risico

Dat ik verkramp en daardoor nauwelijks kan bewegen overkomt mij vaker als ik buiten ben, maar de vervelendste ervaringen heb ik bij de bushalte. Aan de basis hiervan ligt de combinatie van mijn kinbesturing en kou. Het grote nadeel van die joystick voor mijn kin is dat ik geen kraag kan dichtritsen of een sjaal dan dragen.
Back To Top