Paniekzaaier

(Blog Geert Jan)

Misschien herkenbaar, misschien ook niet. Dat bij dat ene woord automatisch een associatie opduikt met een herinnering uit een ver verleden.

2019-06-28 blog geert jan paniekzaaierBijvoorbeeld, bij de Tour zie ik mezelf weer langs de weg staan, net buiten Cernay-la-Ville, in de buurt van Parijs. Eind jaren ’70 kampeerden wij daar enkele malen, daar kwam die dag het wielercircus langs. Een stoet aan reclamewagens en zoef-zoef-zoef, ook nog een peloton.

Als het over bang zijn gaat, dan sta ik weer ergens in de bergen rond het meer van Annecy samen met drie vrienden. Na een hele dag wandelen waren we bijna bij de auto. Bijna. Alleen nog via dat smalle padje weer omhoog naar de parkeerplaats. Maar al snel bleek dat regenval de route had weggespoeld. Een wanhoopspoging langs een afgrond maakte mij tot tranen toe bang. Via een omweg en een taxi bereikten we enkele uren later onze camping. De auto zagen we pas de volgende dag terug.

Onlangs moest ik erkennen dat ik nog steeds wel eens een paniekzaaier kan zijn. Mijzelf tekort doen wil ik niet, maar in mijn vorige leven was paniekzaaier wel eens ’my second name’.

Dit woord brengt mij terug naar die enorme tuin in Spachbrücken waar wij geregeld kamperen. Behorend bij een pastorie en dus de plaatselijke kerk, waar Pfaffer was, een vriend van mijn ouders.

Hierbij is Nico Haak de verbindende factor tussen woord en herinnering. Wie? Hij van Nico Haak & De paniekzaaiers, van ’Foxy Foxtrot’. Het zal wederom ergens in de jaren 70 zijn geweest. Ik hoor het mijn vader zingen. Maar, òf die Duitsers konden aanhaken omdat Nico met Foxy Foxtrot ook een hitje had gescoord bij de oosterburen, òf mijn vader deed een hardnekkige poging om eigenhandig een vertaling over te brengen. Dat weet ik niet meer. Vermoedelijk heeft hij vanaf toen het woord opgenomen in zijn vocabulaire. Het is mij geregeld toegeworpen, wanneer ik daar weer eens aanleiding toe gaf.

Ziek zijn, prima, maar niet nú! Vorig jaar, een paar weken voordat ik naar de Franse Alpen op vakantie zou gaan en waar ik mij al heel lang op verheugde, dreigde ik ziek te worden. En het lukte mij dit keer niet om aanwezige negativiteit weg te poetsen. Sinds enige tijd werd enthousiasme gedwarsboomd door een zeurende pijn in de buik, in de linker zij, daar ergens. Nondeju, het gigantisch gave vooruitzicht zou mij toch niet door de neus geboord worden? Over associaties gesproken, zodra ik daar ook maar iets ongewoons voel ben ik op mijn hoede en verplaats ik mij in mogelijke ellende. Dit alles helaas gebaseerd op ervaringen.

Behalve dat het al geweldig zou zijn om tussen kolossale bergen te verblijven en ik in een mooie en volledig aangepast huis zou overnachten, stonden er ook enkele spectaculaire activiteiten op het programma. Iets met hoog, snel en eng! Ook zou in die week de Tour in de buurt langs komen. Bergopwaarts, geen zoef-zoef-zoef.

Gelukkig, de vakantie naar Frankrijk ging door! De paniek kon ik bedwingen. Enthousiast en positief ging ik op weg. Nieuwe paniek ontstond toen ik op vakantie behoorlijk ziek werd en naar het ziekenhuis moest.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *