Het zadel op

(Blog Liva)

Bijzonder vind ik het, om te ervaren hoe cruciaal mobiliteit is voor je vrijheidsbeleving. Je kunnen voortbewegen zoals je graag wilt, gaan en staan daar waar je graag wilt. Voor de wereld van de ‘gezonden’ onder ons een vanzelfsprekendheid. Voor de ‘zieken’ een ware luxe.

Als jonge moeder, zonder rijbewijs en mét een wisselend lijstje aan beperkingen is het niet altijd vanzelfsprekend om zomaar ergens te kunnen komen. Lange tijd was het wandelen en de busrit dé manier van transport. Tenminste, als het weer/de zoon/het gemoed/de energie/de dienstregeling het toeliet.

FietsFietsen was het grootste deel van vorig jaar geen optie. Omdat de kleine man nog niet zelfstandig kon zitten bijvoorbeeld, maar vooral omdat ik het een tijd lang niet aandurfde. Mijn coördinatie liet te wensen over, de kracht in mijn benen was niet voldoende om van a naar b te komen en de verstoorde prikkelverwerking zorgde voor onveilige situaties.

Toen ik in de rustige avonduren op landweggetjes het fietsen weer probeerde op te pakken, ervoer ik voor het eerst een overweldigend gevoel van vrijheid. Ik snoof de frisse lucht op en genoot zelfs intens van de ijzige regendruppels op mijn hoofd. De vanzelfsprekendheid waarmee ik in mijn oude leven op de fiets stapte, vaak vloekend en tierend omdat het mij  allemaal niet snel genoeg ging of omdat het weer niet luisterde naar mijn wensen, had plaatsgemaakt voor dankbaar genot.

De eerste keer dat het als vanouds lukte om fietsend naar het kantoor te komen waar ik vrijwilligerswerk verricht, was ik weliswaar gesloopt maar glunderde van oor tot oor. Dat het gelukt was om die afstand weer te maken, plús energie over te houden om nog wat te werken! Dat alleen al. Maar vooral was ik zo gelukkig dat het tijdelijk bleek te zijn, het niet kunnen fietsen en het bewegen in een veel kleinere straal aan meters dan de (gevoelsmatige) eindeloze kilometers die ik voorheen maakte.

MS is een chaotische en onzekere ziekte. Onduidelijkheid over welke klachten gaan volgen, hoe diep de terugval is, met welke gevolgen rekening te houden is en vooral de vraag of het afscheid definitief zal zijn. Het was een eenzaam en stiekem rouwproces, het tijdelijk niet meer kunnen fietsen. Met andere middelen kom je er ook wel. Maar als je zo verknocht bent aan de zelfstandigheid en de vrijheid die met fietsen gepaard gaat, is dat moeilijk te verkroppen.

Het feit dat ik niet wist of het ooit weer als een ‘vanzelfsprekend’ onderdeel zou zijn van het dagelijks leven en nu weer zonder nadenken de fiets uit de schuur te halen, voelt als ultieme vrijheid. Ik zal het zo missen wanneer ik opnieuw tijdelijk, wellicht definitief, afscheid moet nemen. Het zal mij zoveel afpakken. Tot die tijd: door weer en wind, hop het zadel op en trappen maar.

Liva

Fotografie: Maxim Wermuth

 

 

 

Dit bericht heeft 2 reacties
  1. Heerlijk is dat, hè, om een soort van ‘tweede kans’ te krijgen. Dat gevoel kan jaren aan blijven houden, kan ik je uit ervaring vertellen! Ik hoop dat je er lang van kan blijven genieten!

  2. Oh deze ken ik. Had met zelfs al voorbereid op echt niet meer kunnen fietsen door een driewieler en een fiets met zijwielen uit te proberen. Nu heb ik wel een e-bike met extra lage instap en een laag zadel. Zo gelukkig als ik fiets.
    Nu nog een manier om mijn rollator er achter te hangen en de wereld wordt weer een stukje groter voor me.

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *