skip to Main Content
Stress, Stress, Stress…

Stress, stress, stress…

(Nel blogt)

Meteen de dag na ontvangst van mijn nieuwe gevaarte moet ik naar Utrecht voor een interview. Het bedienen van de joystick is erg onwennig. Ik dacht dat ik het kon, maar nu vind ik het ineens best griezelig.

Collage Stress, stress. stress...Aangekomen op de parkeerplaats in Utrecht gaat de plateaulift niet meer omhoog. Wat nu? Oh, als ik maar op tijd kom. Een voorbijrijdende man aangehouden en gevraagd of hij het ding van binnenuit omhoog wil krikken. Onder tijdsdruk een onbekende meneer een onbekende bediening moeten uitleggen; stress!

Een week later ben ik voor een afspraak zeker te laat en ik begin al voor de rit met stress. De achterdeur wil niet open en ik vul razendsnel in dat hij vastgevroren zit. Standkachel aan om te ontdooien, duurt het nóg langer. Dan kom ik er achter dat-ie niet vastgevroren zit, maar ik hem gewoon niet van het slot had gedaan. Bij de vorige auto hoefde dat niet.

Eenmaal op weg sta ik voor het stoplicht te wachten en wil ik gauw mijn behabandje ophijsen (zo irritant als dat afzakt). Ik zet hem even in z’n vrij, en zet hem daarna in zijn achteruit in plaats van vooruit. Getoeter achter me, help, FOUT!

Even verderop wil ik eerst linksaf, oh nee, toch rechtsaf, en rij bijna tegen een ander aan. FOUT, FOUT!!

En als derde voorval die ochtend klap ik bij het achteruitrijden bijna boven op een stilstaande auto. In plaats van alsnog te remmen geef ik extra gas. FOUT, FOUT, FOUT!!!

Een afschuwelijke dag. Ik neem me heel ernstig voor om nooit meer te gaan rijden als ik gestrest ben. Al het plezier in het autorijden ben ik nu kwijt. Zou het nog wel terugkomen?

Na een week of zes is het plezier toch langzaam teruggekomen. Elke week ging het een beetje beter. Met als topprestatie de tocht op de dramazondag toen heel Nederland was ingesneeuwd. Ik zou die dag naar huis gaan vanuit Drenthe. Normaal een rit van 2 uur. Dit keer duurde het 4,5 uur met twee glijpartijtjes. Maar dat is me toch maar gelukt!

Nu kan de rest van mijn leven beginnen.

Als ik dit schrijf is het net Tweede Kerstdag geweest. Er staan gelukkig geen afspraken op het programma, want ik ben erg moe. De afgelopen week hebben we mijn vader verhuisd naar het verpleeghuis vanwege dementie. Ik heb vooral geprobeerd mijn moeder op de rails te houden, maar ben daarbij ernstig over mijn grenzen heen gegaan.

Binnenkort ga ik ter oriëntatie kijken in verpleeghuis Nieuw Unicum in Zandvoort, voor mezelf. Want op steeds lammer wordende armen zal ik iets moet verzinnen.

Vandaag heb ik de thuiszorg gemaild dat ze me ook maar ’s avonds moeten helpen met naar bed gaan. Gedurende elke achteruitgang blijf ik het eerst nog een hele tijd zelf proberen, wat een steeds groter geworstel oplevert. Aan het eind van zo’n periode ben ik dat zo zat, dat hulp een zalige bevrijding is.

De zomervakantie heb ik alvast geboekt: ik ga voor de tweede keer mee met de Lutgerdina, een geheel aangepast oud zeilschip met zorg dat tochten maakt over het IJsselmeer en de Wadden.

De ex-vriend heeft een nieuwe vriendin en hoewel ik het al een tijd geleden heb uitgemaakt, doet dat toch pijn.

Ik heb een gesprek gehad met een coach om minder verdrietig en somber te zijn en meer te genieten. Ik hoop van ganser harte dat dat gaat lukken.

Moe, verveeld en down besluit ik mijn lidmaatschap op datingsite G-date, een datingsite voor gehandicapten, maar weer eens te activeren. Niks doen helpt zeker niet.

En dan ineens krijg ik tot mijn stomme verbazing contact met een man. Een hele lieve, leuke man…

Nel

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top