skip to Main Content
Coronadialogen (2)

Coronadialogen (2)

MS in tijden van corona

Sinds het coronavirus ook in Nederland in alle hevigheid heeft toegeslagen, houdt dit ons allen enorm bezig. Zeker als je MS hebt. Onze vaste columnisten Marja Morskieft en Mariëtte van Amerongen mailen met elkaar in deze onzeker tijd.

Goedemiddag Mariëtte,

Die zorgen om anderen heb ik ook. Je arme oude moedertje, die niets zal begrijpen van alle veranderingen in haar dagelijks bestaan en die je nu ook niet kunt troosten! Dat is secundair coronalijden. Ik heb een vader van 89 die in een verzorgingshuis in zijn kamer opgesloten zit. Geen bezoek, geen activiteiten, alleen op zijn kamer eten. Hij is voornamelijk narrig omdat de normale gang van zaken zo verstoord is. En dat tante L. niet langs mag komen met de wekelijkse haring! Gelukkig kan ik hem elke morgen bellen en hem opbeuren. Of geruststellen.

Mijn man doet ook de boodschappen, mij zie je niet meer in een winkel. Hij wel, met volledige beschermende bepakking.

We hadden begin maart ook voorzichtig aan een vakantie gedacht. Vorig jaar viel die in het water doordat ik twee keer een heftig oogvirus opliep. Ik moest twee keer twee weken in quarantaine. Ik heb alle beschermings- en ontsmettingsmiddelen nog ruim in voorraad , heel handig nu. Al was het een vreselijk pijnlijk en invaliderend virus- ik was een week praktisch blind en twaalf weken slechtziend, dit coronamonster is andere koek. Een dodelijk, samenlevingen ontwrichtend virus.

Stad der blinden

Lang geleden las ik ‘Stad der blinden’ van Nobelprijswinnaar Saramago, over een virus dat de bevolking van een stad met blindheid slaat. Je gelooft meteen dat het zo zou kunnen gebeuren: de chaos, ontreddering, de plunderingen. Huu! Ik zou het nu niemand aanbevelen.

Paniek, ja, dat voel ik soms ook. Muziek helpt me erdoorheen en dan vooral muziek die me terugbrengt naar tijden en plaatsen waar ik gelukkig was. Dus ik luister naar Braziliaans, ( Caetano Veloso) Folk (Sandy Denny) of de oude Bach. Want Bach vertelt me dat altijd alles goed komt, ook in het tranendal dat het menselijk leven nu eenmaal is.

Mijn sociaal leven had ik zelf al twee weken geleden vrijwillig helemaal stopgezet. Het Taalcafé waar ik anderstaligen Nederlands leer kletsen, het wijkcomité dat de gemeente achter de broek zit om in onze wijk te investeren, de fysiotherapeut. En het vrouwenkoortje, dat vond ik nog wel de moeilijkste beslissing. Want zingen lift je op uit je dagelijkse zorgen. Het was een goede beslissing: gister kreeg ik een berichtje dat de kinderen van een van de sopranen ook positief getest waren op corona.

Nu zing ik voor de kleinkinderen. Daarover later.

Zing jij nog? En helpt het de moed erin te houden?

Hoi Marja,

Dank voor je antwoord. Mooi om te zien hoe ieder op z’n eigen manier met de situatie omgaat.

Mariette achter haar laptop
Mariette thuis achter haar laptop

Zingen? Nee, eigenlijk niet. Ja, laatst tijdens het schoonmaken van de keuken. Ik heb ergens gelezen dat harde muziek tijdens het schoonmaken helpt om foute vibraties in je huis los te trillen. Ik heb er mijn best voor gedaan, zal ik je zeggen. Met muziek van de Simple Minds, een band die tijdens mijn studie in Enschede in de wat ‘vage’ scenes helemaal hot was.
Ook een beetje de feel good muziek uit m’n jeugd dus. Ik weet niet of het geholpen heeft, de muziek was bombastisch genoeg, maar de keuken is in elk geval schoon.

Wat doe ik zoal om de moed erin te houden? Het wisselt. Ik zou kunnen zeggen dat ik met mijn ruime meditatie-ervaring sereen glimlachend de dagen stralend en in volle acceptatie het hoofd biedt. Maar dan zou ik liegen dat het gedrukt staat LOL!

In eerste instantie was ik volledig de draad kwijt. Ik kon me nergens op concentreren en zat uren aan m’n tablet gekluisterd nieuwsherhalingen en slecht nieuws te absorberen. Liep drie keer op en neer naar de keuken voor koffie en zette dan m’n melk terug in het vriesvak. Inmiddels is de concentratie wel weer een beetje hersteld, maar ik kan nog steeds ineens een enorm gevoel van angst krijgen.

Voor ik het weet zit ik in mijn eigen horrorbioscoop naar mezelf te kijken aan de beademing met allemaal mensen in blauwe pakken en mondkapjes om me heen. Dan komt mijn meditatiekennis wel van pas, want ik weet van al mijn oefeningen dat dit slechts gedachten zijn en per definitie niet waar. Letterlijk hersenspinsels.

Zelfde schuitje

Wat me echt helpt is te weten dat ik niet alleen ben. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en iedereen heeft hierin zijn eigen uitdagingen. Wat me helpt is het volhouden van de dagelijkse routine, die doordat ik altijd al vanuit huis aan MSweb werkte, niet veel anders is geworden. Wat me helpt is de natuur, die onverstoorbaar zijn gang gaat. Ik zoom zo veel mogelijk in op de dingen van de dag en hoop dat de toekomst meevalt.

En verder verbaas ik me over het Amerikaanse gehamster van wapens en munitie, het Nederlandse gehamster van pleepapier en de 600.000 Chinese mondkapjes van inferieure kwaliteit. Heb jij trouwens nog gehamsterd?

En heb jij ook zo’n last van tijdelijke hypochondrie? Ik merk dat ik steeds denk: shit, heb ik nou keelpijn? Hoort die loopneus nou ook bij Corona? Waarom moet ik zo hoesten? OMG?! Help!

Hartelijke groet en tot mails weer!
Mariëtte

ps: het schijnt dat het boek De Pest van Camus massaal gelezen wordt. Ken jij dat boek? Ikzelf ben niet zo literair, maar jij zou het maar zo kunnen hebben gelezen…

 

Lees ook

Dit bericht heeft 2 reacties
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top