skip to Main Content

Voetzoen uit mijn gouden kooi

Voetzoen Uit Mijn Gouden Kooi
Voorzitter Jan van Amstel met zijn dochter Reni de Boer

Gastcolumnist Reni de Boer | Reni de Boer won de verkiezing Mis(s) Nederland in 2007 en is sindsdien ambassadeur van Onbeperkt Nederland. Haar gezin – zij met man Daan en zoon Faas – is nu getroffen door het coronavirus. Haar column geeft je een uniek kijkje in het dagelijks leven van een gewoon gezin in deze roerige corona-tijden. Reni is dochter van Jan van Amstel, voorzitter van de MS Vereniging Nederland.

Dag 1 Zaterdag 14 maart

Oké, kind heeft corona. Wegwezen.
Mijn 5 jarige schat die al weken netjes in zijn elleboog hoest, verbaasde mensen corona-ellebogen geeft en mij geen kusjes & knuffels geeft maar dubbele corona’s (dubbele elleboogstoot) begint zaterdag te kuchen en heeft 39,6C koorts.

Een telefoontje met de huisartsenpost verder zitten we met een vermoedelijke coronapatiënt in thuisisolatie met zijn papa en ga ik in ‘vrijwillige’ quarantaine bij mijn mama.
Dag lieffie. Doei mama.
Hij denkt dat we mannen-weekend & meisjes-weekend gaan doen. Hij krijgt pannenkoeken vanavond. No worries.

Dag 2 Zondag 15 maart

Waarom zo safe? Al weken proberen we het virus buiten de deur te houden. Iets meer afstand, handen wassen, geen handen schudden. Kleine moeite om mijn MS & corona niet met elkaar in contact te brengen.

We kennen dat virus niet, MS & gewone griep gaat al niet lekker samen en ik heb ook medicatie die mijn MS afremt. Maar hoe doet die medicatie dat?

Ik ben een leek, weet ik veel. Hoe matchen die medicijnen met corona? Geen idee. En ik ben niet van plan het te gaan uitvinden. Dus als het ff kan vermijd ik corona. Dus zo. Better safe than sorry.

Dag 3 Maandag 16 maart

De scholen sluiten. Wij waren eerder. We hebben het kind al vanaf donderdag thuis gehouden. Je hebt beleid voor de grote groep en je hebt ons beleid voor ons. Daan werkt ook al vanaf vrijdag thuis. Zelf nadenken en controle houden. Insteek is om de Overheid steeds een stap voor te zijn. Dat voelt eigenlijk wel lekker. Nog ergens grip op.

Dag 4 Dinsdag 17 maart

Papa is sinds gisteren thuis uit Bangladesh. Mama & ik hebben hem een 2 weekse quarantaine opgelegd. En ik ben nu dus in ‘vrijwillige’ dubbele quarantaine. Ik ben de bovenbuurvrouw geworden. Woonkamer, slaapkamer, badkamer op de eerste verdieping. Inclusief openslaande deuren naar het balkon en prachtig uitzicht over de IJssel.
All-inclusive, stierlijk verwend en gezellige gesprekjes in het trapgat.

De rust die hier heerst, het mooie weer, de buiten wandelingen staan in schril contrast met wat er in de wereld gebeurt. Ik mis de mannen.
We staan achter de keuzes die we genomen hebben. En ik zit goed hier.
Het is mooi hier. Een mooie gouden kooi. Het is tijdelijk.
En in basis toch wel echt vrijwillig.

Dag 5 Woensdag 18 maart

Druk hoor zo’n sociale isolatie. Wat ik de hele dag doe? Nou, zoveel is er niet anders. Door weinig energie heb ik mijn vriendenkring al jaren beperkt tot enkele goede vrienden.

Ik ben zeer gelukkig met alle cafeetjes en de Utrechtse binnenstad om de hoek. Alle vertier ligt op de stoep. En dat alles zo binnen handbereik hebben voelt fijn.

Maar door mijn lijf maak ik er nauwelijks gebruik van. Ik ben vaak thuis.
Dat is niet erg, dat is gewoon zo. Soms voelt dat eenzaam, maar het lijf laat iets anders niet toe.

Nu is ineens iedereen thuis. Gaat niemand op café. En voelt mijn sociale onthouding toch een stuk minder alleen.
Want deze keer doen we het samen.

Dag 8 Zaterdag 21 maart

Angst zou ik het niet noemen, eerder onrust. Ik probeer niet besmet te raken en neem allemaal voorzorgsmaatregelen om dat te bereiken. Maar het virus komt steeds dichterbij en ik vraag me af hoe haalbaar het is om het buiten de deur te houden.

Nou ja, die kan ik natuurlijk sowieso al vergeten. Het zit bij ons thuis al op de bank. Het gaat gelukkig al een stuk beter met mijn kleuter. Nog maar een paar kuchjes per dag. Daan en ik hebben nog geen klachten en ook papa ziet er nog sterk uit. So far, so good. We zitten allemaal veilig binnen. Daar ben ik nu eigenlijk niet zo bang voor.

Waar ik wel ongerust over ben zijn mijn dierbare artsen, verpleegkundigen en onderzoekers.

Stuk voor stuk van die loyale types met hart voor hun vak. Die melden zich natuurlijk nooit ziek en gaan allemaal gewoon naar hun werk. Waar de corona maar lekker in en uit wandelt. Ik vind het maar niks.

Het is absoluut niet de bedoeling dat hen wat overkomt. Ik heb ze nog nodig in de toekomst. Wat ik het allerliefst zou doen is de Poli bellen en zeggen dat ik net de dokter overdreven veel hoorde kuchen en dat het voor de veiligheid beter is dat hij thuis in quarantaine gaat. En dan buiten het ziekenhuis gaan staan met een doosje. Stop ik ze allemaal lekker veilig in dat doosje. Doosje mee naar huis en ze mogen er pas weer uit als het buiten veilig is. Opgelost.

Dag 9 Zondag 22 maart

Nu ik zo naar dat doosje met (overigens leuke) doktersverzameling zit te kijken lijkt het me eigenlijk ook wel wat om de andere mensen die me lief zijn ook veilig op te bergen. Doosje zit al vol, dus de rest mag dan in een kastje.

Ik merk sowieso dat ik de laatste dagen aan het inventariseren ben hoe het met hen gaat. Waar zijn ze? Zijn ze veilig? Gedragen ze zich? Het checken van de cirkel. Protectionisme. Blijkt toch dat als iets niet mag, het extra moeilijk is het te laten.

Ik wil bij iedereen langs, samen eten, feesten & vooral heel veel knuffels. Wat op zich weer vreemd is aangezien ik normaal gesproken helemaal niet zo handtastelijk ben. Voor nu ben ik blij met mijn doktersdoosje en vriendenkastje. Rest alleen nog de vraag: Wat doe je met bevriende artsen. Doosje of kastje?

Reni

Dit bericht heeft 3 reacties
  1. Lieve achternicht
    Corona virus en MS idd geen combi waar je naar verlangt of waar je op zit te wachten. Het is er, in je gezin, ondanks de zorgvuldigheid! Geen maar; je grijpt in!
    Dag lieverd! Dag mam!? Want ja vrijwillige isolatie doe je niet zonder reden. Uitzoeken wat het virus en je MS medicijnen met jou doet.?! Inderdaad, verloren energie! Ik lees en probeer mij te verplaatsen in jouw (gezins)-leven. Je valt op door je doortastendheid. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is; quarantaine.

    Ik vind je dapper, stoer terwijl ik de angsthaas uithang voor het onheilspellene virus. Probeer het gevoel, op ’n nogal stuntelig, manier weg te spelen op de trompet. Oefen ik mijn, door anderen aangemoedigd, verborgen sopranisch zangtalent. Door mezelf voor te bereiden op een mogelijke deelname aan ’n programma voor ouderen;
    ” The Voice Senior”.

    Dood eng en nieuwe onzekerheid! Lukt dat wel!? Sta ik niet voor…. Ik lees jou colmn en realiseer me dat jij mij inspireert. Jouw mentale weerbaarheid. Jouw innerlijke kracht Jouw overtuiging en vooral jouw kijk op het leven. Dat moet toch ook ergens in mijn DNA zijn terug te vinden!? Als blijkt dat het té diep verscholen zit, weet dan dat je mij heeft geïnspireerd met jouw colmn. Ook als het toch niet lukt met mij. 🐰

    PS: laatste; ontsnappings clausule🤗

    Lieve groet
    René Robert🎶🎺🎙

  2. Tja Reini, dat is toch zo’n beetje een voordeel. Wij als beperkten zijn er aan gewend om ons leven in de laagste versnelling te zetten. Hebben wij toch nog een voordeel. De zorgen om kinderen heb ik allang niet meer en ik kan gewoon gebruik maken van alle inhuislijke facaliteiten. Hoef dus niet naar de bovenverdieping. Deed toch dusver mijn boodschappen nog zelf maar aangezien mensen spullen voor mij moeten pakken gaat dat nu niet meer.

    Mijn scootmobiel zorgt ervoor dat de bewegingsvrijheid nogal beperkt is. De lieverds van AH willen nog steeds graag helpen maar dat moeten ze gewoon niet doen. Dus als het weer nodig is gaat mijn man. Dat geluk heb ik dan weer wel. Een echtgenoot die niet mijn maar zijn boodschappenlijstje zal hanteren.

    Mijn boekenkast eens bekeken en een heleboel mensen blij gemaakt met datgene dat ik nooit meer zal lezen. Dat is naar de biebkasten van AH verhuisd. De mensen moeten toch wat te doen hebben. Nog boeken genoeg om te lezen.

    Het enige wat voor mij anders is dan normaal is het niet zien van mijn kinderen en kleinkinderen en dat vind ik wel erg. We komen de tijd wel door. Het wordt altijd weer lente. Ik wens jou het aller allerbeste.

    1. Dank je wel René! Heel lief, en volgens mij zit het in de genen 🙂

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top